Dis – connected

Dis-connected

 

Na het lezen van “Connected” van Nicholas Christakis en James Fowler, kunnen wij concluderen dat ons leven zich ontvouwt door het creëren en bouwen van sociale netwerken. Het idee dat iemand gelukkig kan zijn als hij of zij omringd is door mensen die ook gelukkig zijn, is erg belangrijk, omdat dit aangeeft dat we bewust kunnen kiezen met wie we om willen gaan, met wie we willen werken, met wie we willen spelen, kortom met wie we ons leven delen. Dit simpele idee verhoogt of elimineert de notie van het individualisme, en schrijft een nieuw paradigma voor: dat sociale netwerken ten grondslag liggen en dat ze bijna elk aspect van ons leven vormen.

Bovendien stelt Manfred Spitzer in zijn boek “Digital Dementie” vast dat degenen die in deze tijd zijn geboren, een kwart van hun leven achter de digitale schermen besteden, en dat onze gedachten door de computer, het internet en smartphones worden gedragen. In de scholen zijn boeken en leien vervangen door iPads en laptops.
Spitzer waarschuwt dat te veel computergebruik tot “digitale dementie” leidt. Uit zijn studies blijkt: hoe meer we computers gebruiken, hoe meer ons geheugen wordt beschadigd. Bovendien veroorzaakt het leerproblemen en mondelinge communicatieproblemen, creëert het aandachtsstoornissen, stress en depressie.

Vandaag zijn een groot aantal mensen, vooral in de ontwikkelde wereld “verbonden” via allerlei digitale displays, waarmee zij toegang krijgen tot een nu toe onbekende wereld van informatie en communicatie. Overal waar je bent, in de trein, in het park, op straat, in restaurants, enz.  zie je mensen die zich totaal verloren hebben in hun kleine elektronische tabletten, in hun smartphones. Zij lijken fysiek hier, maar hun geest en hun gedachten zijn elders, in een virtuele ruimte, losgekoppeld van de werkelijkheid.

Er is een soort van stedelijke ontkoppeling, omdat de plaatsen die mensen gebruiken om elkaar te ontmoeten en om interactie te hebben nu vol zitten met mensen die afwezig zijn, verbonden met de cyberspace en niet met de wereld om hen heen. Dit roept de vraag op wat we moeten doen met onze publieke ruimtes, hoe bouwen we onze steden? Bij stedenbouw is een van de belangrijkste kwesties altijd het creëren van ontmoetingsruimtes geweest, maar anderzijds vervreemdt de virtuele wereld onze samenleving in een virtuele ruimte. Reden genoeg voor ontwerpers, architecten, politici, die betrokken zijn bij de bouw van steden, om de stedelijke ruimte te heroverwegen. Het is een noodzakelijkheid voldoende aantrekkelijke, flexibele en creatieve ruimtes te creëren, educatieve ruimtes waar onze kinderen zich geïntrigeerd voelen om interactief met de ruimte om hen heen om te gaan en met de mensen die er zijn. Ruimtes waar mensen van verschillende culturen, verschillende leeftijden en geslachten, hun plaats kunnen vinden en met hun interactie voldoende creatieve energie genereren om onze gebouwen, straten en steden aantrekkelijker te maken voor degenen die er wonen en voor de bezoekers.

Laten wij een BRUG maken zodat we ons van de virtuele wereld kunnen loskoppelen en ons kunnen verbinden met de echte wereld.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s

%d bloggers like this: